Özel Şarj İstasyonu Şarj Ağına Bağlanmak Zorunda mı? Şarj Hizmeti Yönetmeliği m.5 (2026)
Kısa ve net cevap: Hayır. 23 Mart 2026 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik sonrasında Şarj Hizmeti Yönetmeliği’nin 5. maddesi açık biçimde; her ne ad altında veya yöntemle olursa olsun ticari faaliyet göstermeyen özel şarj istasyonlarının ve kullanıcıların yalnızca kendi ihtiyacı için kurduğu veya kurdurduğu şarj ünitelerinin bir şarj ağına bağlanmasının zorunlu olmadığını düzenlemektedir. Buna karşılık üçüncü kişilere bedel karşılığı şarj hizmeti sunulması, artık yalnızca “özel kullanım” kapsamında değerlendirilemez; ticari şarj hizmeti bakımından 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun ek 5. maddesi ile Şarj Hizmeti Yönetmeliği’nin lisans, şarj ağı, sertifika ve işletme hükümleri birlikte uygulanır.
Kısa ve net cevap
Şarj Hizmeti Yönetmeliği m.5/1’in 23.03.2026 tarihli değişiklikten sonraki metni iki ayrı muafiyet alanı kurmaktadır. Birincisi, ticari faaliyet göstermeyen özel şarj istasyonlarıdır. İkincisi ise kullanıcının sadece kendi ihtiyacını karşılamak amacıyla kurduğu veya kurdurduğu şarj üniteleridir. Bu iki durumda cihazın bir lisanslı şarj ağı işletmecisinin ağına bağlanması zorunlu değildir.
Hüküm, “özel alanda bulunan her şarj noktası otomatik olarak muaf olur” şeklinde okunmamalıdır. Ölçüt, sadece istasyonun nerede bulunduğu değildir. Esas ayrım, şarj faaliyetinin üçüncü kişilere ticari şarj hizmeti sunup sunmadığı ve ünitenin yalnızca kullanıcının kendi ihtiyacına tahsis edilip edilmediğidir. Bir şirketin kendi araç filosunu şarj etmek için işyeri sahasına kurduğu ve üçüncü kişilere hizmet vermediği ünite ile aynı şirketin müşterilere veya halka bedel karşılığı şarj hizmeti sunduğu istasyon hukuken aynı durumda değildir.
Hukuki dayanak: Şarj Hizmeti Yönetmeliği m.5 ve 6446 sayılı Kanun ek m.5
Şarj hizmeti piyasasının temel kanuni dayanağı 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun ek 5. maddesidir. Şarj ağı işletmeciliği, lisanslı faaliyet olarak düzenlenmiş; lisans sahibinin kendi ağına bağlı istasyonlarda sürekli, kesintisiz ve kaliteli hizmet sunması, hizmeti elektrikli araçların erişimine açması, fiyatı mevzuata uygun belirleyip ilan etmesi ve şarj altyapısının yönetim, denetim ve kayıt sistemlerini kurması öngörülmüştür.
Şarj Hizmeti Yönetmeliği ise bu kanuni çerçeveyi ayrıntılandırır. Yönetmelik m.5’in 23 Mart 2026 tarihli güncel hükmü şöyledir: ticari faaliyet göstermeyen özel şarj istasyonları ile kullanıcıların yalnızca kendi ihtiyacı için kurduğu ya da kurdurduğu şarj ünitelerinin bir şarj ağına bağlanması zorunlu değildir. Bu düzenleme, özel kullanım ile piyasa faaliyeti arasındaki sınırı doğrudan belirler.
Yönetmeliğin m.21/4 hükmü ise şarj hizmetinin, kural olarak, bir şarj ağına bağlı şekilde yürütülmesini öngörür. Dolayısıyla m.5 özel kullanıma ilişkin istisna; m.21 ise ticari şarj hizmetine ilişkin genel kuraldır. Uygulamada önce faaliyetin m.5 muafiyetine girip girmediği tespit edilmeli, muafiyet yoksa lisanslı ağ ve istasyon işletmeciliği hükümlerine geçilmelidir.
“Ticari faaliyet göstermeyen özel şarj istasyonu” ne demektir?
Yönetmelik, özel şarj istasyonunu girişi kısıtlı yerlerde tesis edilen şarj istasyonu olarak tanımlar. Ancak 2026 değişikliği m.5 bakımından yalnızca “özel” olmayı yeterli görmemiş, ayrıca ticari faaliyet göstermeme şartını açıkça getirmiştir. Bu nedenle kapalı otoparkta, fabrika sahasında, depo alanında, şirket garajında veya site içinde bulunmak tek başına muafiyet sağlamaz. İstasyonda üçüncü kişilere şarj hizmeti satılıyorsa ticari faaliyet unsuru ortaya çıkar.
Ticari niteliği değerlendirirken ücretin adına değil, işlemin gerçek mahiyetine bakılır. Enerji bedeli, hizmet bedeli, otopark paketi, üyelik, abonelik, kullanım bedeli veya benzeri başka bir ad altında şarj karşılığı ekonomik menfaat sağlanması, işlemin ticari niteliğini etkileyebilir. Yönetmeliğin m.5 metninde “her ne ad altında veya yöntemle olursa olsun” ifadesinin kullanılması, şekli isimlendirmelerle muafiyet yaratılmasının önüne geçmeyi amaçlayan açık bir düzenlemedir.
Kullanıcının yalnızca kendi ihtiyacı için kurduğu ünite
İkinci muafiyet, kullanıcının sadece kendi ihtiyacı için kurduğu veya kurdurduğu şarj ünitesidir. Bir kişinin müstakil konutunda kendi aracını şarj etmek için kurduğu ünite bu kapsamdadır. Bir şirketin yalnızca kendisine ait veya kendi kullanımındaki elektrikli araç filosu için kurduğu ve dışarıya şarj hizmeti sunmadığı altyapı da, somut kurulum koşulları ayrıca değerlendirilmek kaydıyla, m.5’teki “kendi ihtiyacı” ölçütü bakımından temel örnektir.
Buradaki muafiyet yalnızca “şarj ağına bağlanma zorunluluğu”na ilişkindir. Elektrik iç tesisatı, bağlantı gücü, proje, can ve mal güvenliği, bina ve ortak alan düzenlemeleri, yangın güvenliği, imar veya işyeri mevzuatı gibi başka mevzuattan doğan yükümlülükler kendiliğinden ortadan kalkmaz. Örneğin apartman veya site ortak alanında kurulum bakımından Kat Mülkiyeti Kanunu ve ilgili ikincil düzenlemeler ayrıca incelenmelidir. Bu konu için apartmanda elektrikli araç şarj ünitesi kurma şartları rehberimize bakılabilir.
Özel kullanım ne zaman ticari şarj hizmetine dönüşür?
Muafiyetin sınırı, üçüncü kişilere şarj hizmeti sunulmaya başlandığında önem kazanır. Yönetmeliğin sistematiğinde “şarj hizmeti”, elektrikli araçların enerji depolayan ekipmanlarını şarj etmek amacıyla ticari olarak ve bedel karşılığında gerçekleştirilen enerji aktarımıdır. Bir ünitenin başlangıçta şirket filosu için kurulmuş olması, daha sonra dış kullanıcıların ücretli kullanımına açılması halinde m.5 muafiyetinin süresiz devam ettiği anlamına gelmez.
Bu nedenle işletme modeli değiştiğinde hukuki durum da yeniden incelenmelidir. Üçüncü kişilere düzenli biçimde bedelli erişim sağlanacaksa; lisanslı şarj ağına bağlanma, gerekirse şarj ağı işletmecisinden sertifika alınması, istasyon verilerinin sisteme aktarılması, fiyat ve ödeme kuralları ile kullanıcı haklarına ilişkin yükümlülükler gündeme gelir. Şarj istasyonu işletmecisinin lisans sahibi olması şart değildir; ancak ticari şarj hizmeti lisanslı bir şarj ağı altında ve Yönetmelikteki sertifika/işletme düzenine uygun yürütülmelidir.
Şarj ağı işletmecisi ile şarj istasyonu işletmecisi aynı kişi olmak zorunda mı?
Hayır. Yönetmelik iki ayrı aktörü tanımlar. Şarj ağı işletmecisi EPDK’dan lisans alan tüzel kişidir. Şarj istasyonu işletmecisi ise lisans sahibinden aldığı sertifika kapsamında istasyonu yerinde işleten gerçek veya tüzel kişidir. Yönetmelik m.20’ye göre lisans sahibi üçüncü kişilerce istasyon kurulması ve işletilmesi için sertifika düzenleyebilir. Bu sertifika, lisans sahibi ile istasyon işletmecisi arasındaki hak ve yükümlülükleri belirler.
Dolayısıyla bir alışveriş merkezi, otel, otopark işletmesi veya akaryakıt tesisi kendi sahasında üçüncü kişilere ticari şarj hizmeti sunmak istediğinde iki temel model söz konusu olabilir: işletme bizzat şarj ağı işletmeci lisansı alabilir veya lisanslı bir ağ işletmecisinin sertifikası ve ağı altında istasyon işletebilir. Hangi model seçilirse seçilsin, m.5’teki özel kullanım muafiyeti ticari hizmete dönüşen faaliyet için dayanak oluşturmaz.
Şarj ağı lisansı gerektiren durum ile lisanssız özel kullanım nasıl ayrılır?
Pratik değerlendirme dört aşamada yapılabilir. İlk olarak, şarj ünitesinden kimlerin yararlanacağı belirlenir. Sadece malik, kiracı, şirket veya şirketin kendi araçları yararlanıyorsa özel kullanım ihtimali güçlenir. İkinci olarak, üçüncü kişilere doğrudan veya dolaylı bir bedel yüklenip yüklenmediğine bakılır. Üçüncü olarak, şarj noktası halka açık veya ticari müşteri akışına açık hale getiriliyor mu değerlendirilir. Dördüncü olarak, işletmenin şarj hizmetini ayrı bir ticari hizmet olarak tanıtıp tanıtmadığı, fiyat ilan edip etmediği ve kullanıcı hesabı/ödeme sistemi kurup kurmadığı incelenir.
Bu göstergelerden birinin bulunması tek başına her somut olayda aynı sonucu doğurmayabilir; ancak m.5’teki açık şart şudur: istasyon ticari faaliyet göstermeyecek ve/veya ünite yalnızca kullanıcının kendi ihtiyacı için kurulmuş olacaktır. Faaliyet üçüncü kişilere şarj hizmeti satışına dönüştüğünde Yönetmeliğin lisanslı şarj ağı rejimi esas alınmalıdır.
Muafiyet, elektrik bağlantısı ve iç tesisat kurallarını kaldırır mı?
Hayır. Şarj ağına bağlanma zorunluluğundan muaf olmak, elektrik tesisinin teknik mevzuattan muaf olması anlamına gelmez. Şarj istasyonlarının dağıtım veya iletim sistemine bağlantısı bakımından Elektrik Piyasası Bağlantı ve Sistem Kullanım Yönetmeliği; iç tesisata bağlı kurulumlarda Elektrik İç Tesisleri Yönetmeliği uygulanır. Gerekli bağlantı gücü, tesis projesi, koruma düzenleri, ölçüm, topraklama ve güvenlik yükümlülükleri kurulumun niteliğine göre devam eder.
Bağlantı gücünün artırılması veya yeni bağlantı tesisi kurulması gerekiyorsa dağıtım şirketi ile bağlantı süreci ayrıca yürütülür. Bağlantı bedellerinin kapsamı hakkında elektrik bağlantı bedeli rehberimiz, lisans süreçlerinin genel çerçevesi hakkında ise elektrik piyasası lisans başvurusu rehberimiz incelenebilir.
İşyeri ve filo şarjında kontrol listesi
İşletmeler, yalnızca kendi filolarını şarj etmeyi planlıyorlarsa kurulumdan önce kullanım senaryosunu yazılı şekilde netleştirmelidir. Şarj noktalarının üçüncü kişilere açılmayacağı, ödeme alınmayacağı, hangi araçların kullanacağı, tesisin elektrik gücü ve bağlantı kapasitesi, sayaç yapısı, iç tesisat projesi ve iş sağlığı-güvenliği tedbirleri baştan belirlenmelidir. Böylece ileride faaliyet modelinin değişip değişmediği de somut biçimde izlenebilir.
Şirket, daha sonra müşterilere veya halka şarj sunmak isterse “mevcut cihaz zaten kurulu” gerekçesiyle doğrudan ücretli hizmete başlamamalıdır. Ticari faaliyete geçişten önce lisanslı ağ bağlantısı, sertifika, istasyon kaydı, ödeme ve fiyat ilanı ile veri aktarımı yükümlülükleri tamamlanmalıdır. Yönetmelik m.21 gereği ticari şarj hizmeti bir şarj ağına bağlı olarak yürütülür.
Apartman ve site otoparklarında durum
Apartman ve site otoparklarında iki ayrı hukuk alanı bir arada değerlendirilir. Birincisi enerji piyasası mevzuatıdır: yalnızca bir bağımsız bölüm kullanıcısının kendi ihtiyacı için kurduğu ünite m.5 kapsamında şarj ağına bağlanmak zorunda değildir. İkincisi kat mülkiyeti ve ortak alan mevzuatıdır: cihazın nereye yerleştirileceği, ortak elektrik tesisatına müdahale edilip edilmeyeceği, ortak alanın kullanımı ve teknik güvenlik şartları ayrıca incelenir.
Bu nedenle “EPDK lisansı gerekmiyor” sonucu, “kat malikleri bakımından hiçbir izin veya teknik işlem gerekmiyor” sonucunu doğurmaz. Enerji piyasası muafiyeti ile taşınmaz yönetimi kuralları birbirinden ayrılmalıdır.
Güneş enerjisiyle kendi aracını şarj etmek mümkün mü?
Şarj ünitesinin enerjisinin yenilenebilir kaynaktan karşılanması mümkündür; ancak elektrik üretim tesisinin kurulması ayrıca elektrik piyasası mevzuatına tabidir. Lisanssız üretim koşulları için 6446 sayılı Kanun m.14 ve Elektrik Piyasasında Lisanssız Elektrik Üretim Yönetmeliği dikkate alınır. Ayrıntılı çerçeve için lisanssız elektrik üretimi şartları yazımız incelenebilir.
Şarj istasyonunun bünyesinde yenilenebilir üretim veya depolama tesisi bulunması, ticari şarj hizmeti sunuluyorsa şarj ağı rejimini ortadan kaldırmaz. Yönetmelik m.24, şarj istasyonunun elektrik ihtiyacını karşılamak üzere yenilenebilir üretim ve tüketim tesisine bütünleşik depolama kurulabilmesine ayrıca imkân tanımaktadır.
Muafiyet yanlış uygulanırsa ne olur?
Şarj Hizmeti Yönetmeliği’nin lisans alma yükümlülüğüne ilişkin hükümleri, 6446 sayılı Kanun’un ek 5. maddesi ve yaptırım hükümleriyle birlikte uygulanır. Ticari şarj ağı işletmeciliğinin gerekli lisans ve mevzuat düzenine aykırı yürütülmesi halinde EPDK denetimi ve 6446 sayılı Kanun m.16 kapsamındaki idari yaptırımlar gündeme gelebilir. Bu nedenle özellikle halka açık veya bedelli hizmet modeline geçen işletmelerin m.5 muafiyetine dayanarak faaliyeti sürdürmesi ciddi hukuki risk yaratır.
İdari yaptırım riskinden bağımsız olarak kullanıcıyla kurulan tüketici işlemleri, fiyatlandırma, faturalama, ayıplı hizmet ve zararların tazmini bakımından 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri de uygulanabilir. Şarj hizmeti piyasası enerji mevzuatıyla sınırlı olmayan, tüketici, sözleşme, veri ve teknik güvenlik hükümlerinin birlikte uygulandığı bir alandır.
Sık sorulan sorular
Evdeki şarj cihazını bir şarj ağına bağlamak zorunda mıyım?
Yalnızca kendi ihtiyacınız için kurduğunuz veya kurdurduğunuz şarj ünitesi bakımından Şarj Hizmeti Yönetmeliği m.5 gereği şarj ağına bağlanma zorunluluğu yoktur. Elektrik iç tesisatı ve bina mevzuatına ilişkin yükümlülükler ise devam eder.
Şirketin sadece kendi araçlarını şarj ettiği istasyon için ağ zorunlu mu?
Üçüncü kişilere ticari şarj hizmeti sunulmuyor ve sistem yalnızca şirketin kendi ihtiyacını karşılıyorsa m.5’teki muafiyet çerçevesi uygulanır. Kurulumun elektrik bağlantısı, proje ve güvenlik boyutu ayrıca yerine getirilmelidir.
Müşterilere ücretsiz şarj sunulursa ticari faaliyet sayılır mı?
m.5’in şartı ticari faaliyet göstermemedir. Şarjın ayrı ücretlendirilmemesi tek başına bütün ticari bağlantıları ortadan kaldırmaz. Hizmetin satış veya müşteri kazanımıyla ekonomik bütünlüğü, kullanım koşulları ve işletme modeli birlikte incelenmelidir. Özellikle sürekli ve halka açık hizmette mevzuat uyumu baştan kurulmalıdır.
Özel otoparkta ücretli şarj hizmeti sunulabilir mi?
Evet, gerekli şarj ağı mevzuatına uyulmak suretiyle sunulabilir. Ancak istasyonun özel mülkiyette olması m.5 muafiyetini tek başına sağlamaz. Ücretli ticari hizmet lisanslı bir şarj ağı altında yürütülmelidir.
Şarj ağı lisansını istasyon sahibi mi almak zorunda?
Hayır. İstasyon sahibi, lisanslı bir şarj ağı işletmecisinin sertifikası kapsamında şarj istasyonu işletmecisi olarak da faaliyet gösterebilir. Lisans sahibi ile istasyon işletmecisi arasındaki hak ve yükümlülükler Yönetmelik m.20 kapsamındaki sertifikada düzenlenir.
Muaf istasyon için EPDK’ya bildirim yapmak gerekir mi?
m.5, kendi ihtiyacı için kurulan üniteyi şarj ağına bağlanma zorunluluğundan muaf tutar. Ancak kurulumun niteliğine göre dağıtım şirketi, elektrik iç tesisatı, proje, bağlantı veya diğer kurum süreçleri bulunabilir. EPDK şarj ağı yükümlülüğü ile teknik bağlantı işlemleri birbirine karıştırılmamalıdır.
İleride halka açarsam ne yapmalıyım?
Üçüncü kişilere ticari şarj hizmetine geçmeden önce lisanslı şarj ağı altında faaliyet modeli kurulmalı; gerekiyorsa sertifika alınmalı, istasyon ağ ve veri sistemlerine kaydedilmeli, fiyat, ödeme ve kullanıcı bilgilendirme yükümlülükleri tamamlanmalıdır.
Şarj hizmeti elektrik tedarik faaliyeti sayılır mı?
Şarj Hizmeti Yönetmeliği m.21/3 uyarınca şarj hizmeti 6446 sayılı Kanun kapsamında elektrik tedarik faaliyeti olarak değerlendirilmez. Bununla birlikte şarj hizmetinin kendine özgü lisans ve şarj ağı rejimi vardır.
İlgili içerikler
- Apartmanda Elektrikli Araç Şarj Ünitesi Kurma Şartları
- Elektrik Piyasası Lisans Başvurusu Nasıl Yapılır?
- Elektrik Bağlantı Bedeli Neleri Kapsar?
- Lisanssız Elektrik Üretimi Şartları
- Elektrik Piyasasında Toplayıcılık Faaliyeti
Resmî kaynaklar
- EPDK Elektrik Piyasası Güncel Mevzuat Sayfası
- Resmî Gazete – Şarj Hizmeti Yönetmeliği
- EPDK – Güncel 6446 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu
Özel kullanımdan ticari kullanıma geçiş nasıl belgelenmeli?
Başlangıçta yalnızca şirket filosu veya malik ihtiyacı için kurulan bir ünitenin daha sonra üçüncü kişilere açılması halinde faaliyet modelindeki değişiklik yazılı olarak kayda alınmalıdır. Hangi tarihten itibaren ücretli veya halka açık hizmet verileceği, lisanslı ağ işletmecisiyle kurulacak sertifika ilişkisi, istasyonun EPDK kayıtlarına eklenmesi ve kullanıcı ödeme altyapısının devreye alınması aynı geçiş planında gösterilmelidir.
Bu kayıt, m.5 muafiyetinin hangi tarihe kadar uygulandığını ve ticari şarj hizmeti yükümlülüklerinin hangi tarihten itibaren başladığını somutlaştırır. Özellikle şirket içi filo kullanımının yanında müşterilere de erişim verilecek karma modellerde kullanım yetkileri ve ücretlendirme yöntemleri ayrı tanımlanmalıdır. Böylece özel kullanım muafiyeti ile ticari faaliyet sınırı işletme kayıtlarında da açık tutulur.
Günceldir.
Son güncelleme: 17 Eylül 2026. Bu çalışma Şarj Hizmeti Yönetmeliği’nin 23 Mart 2026 tarihli değişiklik sonrası yürürlükteki m.5 hükmü esas alınarak hazırlanmıştır.
Hukuki konu hakkında iletişim
İlk iletişimde konuyu, bulunduğunuz ülke veya ili ve varsa tebliğ ya da son işlem tarihini kısaca belirtebilirsiniz. T.C. kimlik numarası, sağlık verisi veya kişisel belge göndermeyiniz. Mesajlaşma tek başına hukuki görüş veya avukatlık ilişkisi oluşturmaz.
